Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1
im. Stanisława Staszica w Siedlcach

Aktualności

Żegnamy Pana Stanisława Urbanka

wtorek, 20 lipca 2021

Poeta Ksiądz Jan Twardowski napisał: "Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych"

Szanowna, pogrążona w bólu Rodzino! Drodzy przyjaciele i znajomi ś.p. Stanisława! Szanowni Uczestnicy Pogrzebu!

Zebraliśmy się tutaj w ten wakacyjny dzień, aby pożegnać Pana Stanisława Urbanka, nauczyciela, wychowawcę,wspaniałego pedagoga, a przede wszystkim skromnego i dobrego człowieka.

Pan Stanisław urodził się w Garwolinie, tam ukończył szkoły podstawową i średnią, a następnie rozpoczął studia magisterskie na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej. W 1971 roku ukończył je z tytułem magistra inżyniera elektryka. i wtedy zaczęła się jego „elektryczna” zawodowa droga. Jego pierwsza praca to mistrz warsztatu elektrycznego w przędzalni „Amilux” w Jeleniej Górze, następnie technolog w Zakładach Mechanicznych „Emit”. To był jednak epizod w Jego życiorysie, bo, jak sam pisał w korespondencji do naszej szkoły, „praca w zawodzie nauczyciela była moim skrytym niezrealizowanym pragnieniem, teraz więc mam okazję je zrealizować i proszę, dajcie mi szansę”. Tak prosił po zaledwie rocznym epizodzie pracy w przemyśle. Ówczesne Kuratorium Oświaty, dyrekcja szkoły dały Mu szansę. i tak rozpoczął swoją długą, prawie 50-letnią życiową przygodę z popularnym siedleckim „Elektrykiem”. Trudno byłoby spotkać absolwenta naszej szkoły, który nie pamiętałby, nie znał Pana Urbanka. To, można powiedzieć, ikona naszej szkoły. Jakże będzie nam brakowało Pana Stanisława. Mam wciąż żywe obrazy Jego sumiennej obecności na wszystkich radach pedagogicznych, uroczystościach szkolnych, jak skromnie tutaj w bocznej nawie modlił się na rozpoczęcie, zakończenie roku szkolnego, a przede wszystkim, jak z wielką pasją wprowadzał swoich uczniów w tajniki wiedzy i umiejętności zawodowych.

Życie, postawa Pana Stanisława dają nam świadectwo głęboko smutnej prawdy – najtrudniej rozstać się z tymi, którzy pozostawili po sobie owoce miłości i dobra. Kochał pracę, a dobro ucznia było dla niego zawsze najważniejsze. Spełniał się w trudnej pracy nauczycielskiej. Pracował prawie do końca.

Wobec śmierci, ale i wobec emocji towarzyszących odejściu, my – ludzie – wszyscy jesteśmy sobie równi. Smutek, który dzisiaj wszyscy czujemy, wbrew temu, co nam serca podpowiadają, jest tylko etapem całego procesu żałoby. Uczucia żalu i pustki przeminą, gdy przywołamy Pana Stanisława w swych wspomnieniach – tylu ich przecież nam dostarczył za swego życia ten skromny, dobry, wartościowy człowiek. i wreszcie powtórzmy za antycznym poetą Horacym – non omnis moriar [nie wszystek umrę]. My będziemy o Panu pamiętać!

Panie Stanisławie, dzisiaj, tu w tym kościele pod wezwaniem św. Stanisława trwa nasza Ostatnia Rada Pedagogiczna, w której bierze udział społeczność Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 w Siedlcach – są tu obecni nauczyciele, nauczyciele emeryci, pracownicy szkoły, uczniowie, absolwenci. Jest z nami sztandar Szkoły. Przyszliśmy z potrzeby serca, podziękować Ci za Twoje oddanie, poświęcenie i miłość!

I choć żegnamy Cię ze smutkiem, to jednak przyświeca nam chrześcijańska nadzieja, że dobry i miłosierny Bóg, u którego dobre czyny idą za człowiekiem, otworzy Ci bramy raju. Proś u tronu Bożego za swoimi najbliższymi, za naszą szkołą, za nami. Obiecujemy Ci modlitwę i pamięć.

Odpoczywaj w pokoju!