Ostatni tom bestsellerowego cyklu, w którym kozacka fantazja autora ożywia magię minionych epok. Gdzie na cios szablą odpowiada się chińskim granatem! Maj, Anno Domini 1560. Gdańsk.Okaleczona, stojąca nad grobem Hanza walczy o przetrwanie, jednak jest jeszcze w stanie ująć i ukarać tego, kto złamał jej prawa.

Staszek czuwa nad śmiertelnie ranną Helą. Nie widzi zaciskającej się pętli. Niebawem kolejny wilczy ogon zaznaczy śmierć kolejnego przyjaciela. Pomoc nie nadejdzie - Marek strzeżony przez hanzeatyckich zabójców podejmuje desperacką decyzję... Już za późno na intrygi. Rozbitkowie z innych czasów są w tym świecie anomalią. Los się ich nie ima i nie będą mieli przyszłości. Uczepieni nadziei na przetrwanie desperacko poszukują mitycznego Oka Jelenia - artefaktu z zapisem duszy Obcego. Jest ceną za ich życie i istnienie świata! Wstęgi ludzkich losów łączą się jak w sferze armilarnej: Ty trzymasz w ręce swój świat i ja
trzymam świat w ręce. Jak mówi stare kozackie przysłowie - kto jest durniem, niech umrze jako niewolnik.

Na tę powieść Umberta Eco czekaliśmy od dawna! Wciągająca, zabawna, poruszająca.

Cmentarz w Pradze to powieść kryminalno-szpiegowska, której akcja rozgrywa się w XIX wieku. Jej bohaterem jest Simone Simonini, cyniczny fałszerz świadczący usługi wywiadom wielu krajów. Obsesyjny antysemita. Nienawidzi również jezuitów, masonów i... kobiet. Eco opisuje jego historię odwołując się do najlepszych wzorów XIXwiecznej powieści przygodowej - mamy więc wartką akcję (fałszerstwa, spiski i zamachy), ciekawą intrygę o zaskakującym rozwiązaniu, a wszystko opowiedziane barwnym, potoczystym językiem.

Cmentarz w Pradze to książka dla każdego!

Powieść rozpala wyobraźnię, wciągając jednocześnie czytelnika w korowód postaci i wydarzeń, smakowitych, często pikantnych szczegółów. "Corriere della sera"

Eco twierdzi, że chciał opisać historię XIX wieku, lecz miejscami wydaje się, że pisze o ludziach nam współczesnych, którzy codziennie pojawiają się na ekranach naszych telewizorów."Corriere dell'arte"

Co robić, gdy z wielu dostępnych dróg zostaje jedynie ta, w którą nie zamierzaliśmy skręcać? "Przelot bocianów" - książka kończąca znakomity cykl o Zawrociu - to pełna emocji opowieść o samotności i budowaniu nowych więzi, o rozczarowaniu i nadziei, o zdradzie i prawdziwej miłości.

Matylda odkrywa fakt, który przewraca jej dotychczasowe życie do góry nogami. Musi poukładać je od nowa, w zupełnie inną całość. Czy potrafi zrezygnować ze swobodnego życia? Jak zakończy się jej walka o siostrę i... z siostrą? Czy przegoni chmury, które zbierają się nad Zawrociem? Jaką rolę w tym zawirowaniu odegra Wiktoria Krampp, tajemnicza kuzynka z Paryża?

Hanna Kowalewska w najwyższej formie! Przelot bocianów to powieść oparta na wnikliwej obserwacji życia, chwilami dramatyczna, a jednocześnie pełna ciepła oraz humoru. Wciąga, wzrusza, uwodzi doskonałym językiem i jak wszystkie powieści z cyklu o Zawrociu trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Intrygująca opowieść o szukaniu porozumienia, wybaczaniu, a także o miłościach wiecznych i wietrznych...

Inna wersja życia to kolejna książka ze znakomitego cyklu o Zawrociu. Główna bohaterka, Matylda, jeszcze raz musi zmierzyć się z przeszłością. Dlaczego sześcioletniej Matyldy nie ma na rodzinnych zdjęciach? Kim jest dziewczynka z czarno-białych fotografii oddanych przez sąsiadkę? Dlaczego matka i ojczym wolą, by
Matylda trzymała się z daleka od swojej młodszej siostry? Matylda ma nadzieję, że odkrycie tego, co stało się dwadzieścia pięć lat temu, pomoże naprawić relacje z Paulą. Czy jednak mozolne układanie puzzli z przeszłości przywróci rodzinną harmonię? W książce tej jest też teraźniejszość. Matylda, po latach bycia w luźnych związkach z mężczyznami, chce ułożyć sobie życie. Czy uda jej się to z Igorem? A może lepszy będzie Jasiek Malinowski? Miłośnicy książek z cyklu o Zawrociu mają okazję poznać kolejne odsłony z życia Matyldy. Ci, którzy z autorką spotkają się po raz pierwszy, odkryją bogaty powieściowy świat, finezyjną konstrukcję, wciągającą i zaskakującą akcję oraz urodę języka.

Słynna prześmiewcza powieść, za którą "mistrzyni satyry” została wyklęta przez polską arystokrację. I nic dziwnego: na utytułowanych głupcach, cwaniakach i leniach z pretensjami do świata nie zostawia suchej nitki! Przed nami przesuwa się tragikomiczny korowód najróżniejszych księżniczek, hrabin czy hrabiów, próbujących - lub nie - odnaleźć się w nowej rzeczywistości po II wojnie. Perypetie członków pewnej "wysoko urodzonej”
rodziny, którzy wadzą się ze sobą i z życiem, opisuje Samozwaniec z właściwym sobie, ironicznym humorem, by nie powiedzieć - zjadliwie.

Wojenna zawierucha. Dramatyczna podróż po okupowanej Europie. Trudy życia codziennego w ponurej rzeczywistości PRL-u. Miłość i pasja. Szczęście i cierpienie. Wielkie namiętności i rodzinne intrygi.
To wszystko jest udziałem bohaterów trzeciego tomu "Cukierni Pod Amorem". Prześledźmy ostatni etap ich fascynującej historii.

Czy Idze uda się rozwikłać zagadkę tajemniczego pierścienia? Czy dziewczyna zrealizuje ambitne plany, a jej ojciec zazna szczęścia? Czy Celina spotka się z miłością swego życia?

Proza Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk jest jak opisywany przez nią rożek z ciasta francuskiego: wielowarstwowa, po kobiecemu krucha i delikatna, finezyjna, pełna najlepszego literackiego smaku. A w środku niczym nadzienie kryje się polska historia dawna i współczesna, nierozerwalnie ze sobą splecione.

Katedra w Barcelonie to napisana z wielkim rozmachem powieść historyczna, fascynująca panorama średniowiecza, przedstawiająca blaski i cienie feudalnej Katalonii. Jej fabuła nasuwa porównanie ze słynnymi Filarami Ziemi Kena Folletta, do czego zresztą autor przyznaje się bez ogródek. Akcja książki toczy się w XIV wieku, w dobie religijnych niepokojów, nietolerancji i wojen. Stolica Księstwa Katalonii, Barcelona, panuje na szlakach handlowych i rozrasta się ku morzu. Mieszkańcy skromnej, ubogiej dzielnicy Ribera, postanawiają własnymi rękami wybudować najwspanialszą i największą na świecie katedrę maryjną – słynny kościół Santa María del Mar. Historia budowy splata się z losami Bernata Estanyola i jego syna Arnaua, pańszczyźnianego chłopa i budowniczego, którzy uciekają przed okrutnym panem, a później przed inkwizycją. Arnaud, który całym sercem oddał się budowie katedry, znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. "

Czwarty tom dzieł zebranych Hanny Krall: zawiera „Różowe strusie pióra” czyli wyjątkową, osobistą kronikę ludzkich losów i zdarzeń; wciągającą opowieść o nieprawdopodobnych, choć prawdziwych wojennych losach Izoldy Regensburg, „Król kier znów na wylocie” oraz wyróżnioną przez jury Polskiej Sekcji IBBY w 1994 roku opowieść dla dzieci „Co się stało z naszą bajką”.

To książka o życiu i karierze wielkiej gwiazdy polskiej sceny. Villas była jak malowany ptak, nie pasowała do szarzyzny czasów PRL-u. W latach 60.–80. stała się jedną z muzycznych ikon, towarem eksportowym. Często krytykowana w Polsce za styl i ekstrawagancję, za granicą przyjmowana była entuzjastycznie zarówno przez publiczność, jak i recenzentów. Zachwycano się jej głosem. Pisano, że jest białym krukiem wokalistyki. Śpiewała, grała w filmach i musicalach. Występowała w paryskiej Olimpii i nowojorskim Carnegie Hall, przez kilka sezonów była gwiazdą rewii Casino de Paris w Las Vegas. Autorzy mówią o swej książce, że to biografia reporterska. Szukają w niej odpowiedzi na pytanie, jak to możliwe, aby Villas, artystka jedyna w swoim rodzaju, wokalny geniusz w skali światowej, obdarzony absolutnym słuchem i sopranem koloraturowym o czterech oktawach, wielka, choć kontrowersyjna osobowość, nie tylko nie zrobiła kariery na miarę swoich możliwości, ale spędzała starość niemal w ubóstwie, wyobcowana, w atmosferze skandalu i niezdrowej sensacji. Violetta Villas zmarła 5 grudnia 2011 roku.

Najnowsza powieść Mario Vargasa Llosy.

Fascynująca podróż w otchłań ludzkiej natury

Roger Casement siedzi w celi śmierci. Nie wie, jak skończy się walka o jego życie. W zamknięciu zmaga się z demonami przeszłości.

Casement, idealista i charyzmatyczny dyplomata, większość życia spędził w Kongu i Amazonii. To on ujawnił całemu światu okrutną prawdę o bezmyślnych torturach i gwałtach na rdzennych mieszkańcach, jakich dopuszczali się - rzekomo cywilizowani - Europejczycy.

Brudny koszmar kolonialnego świata przekracza wszelkie granice wyobraźni. Casement jako jedyny zachował w nim honor i czystość. Ale może to tylko pozory? Przecież jednak skazano go na karę śmierci!

Co kryją tajemnicze dzienniki znalezione przez Scotland Yard? Dlaczego wzbudzają tyle kontrowersji?

W swojej pierwszej po Nagrodzie Nobla powieści Mario Vargas Llosa dokonuje bezlitosnej wiwisekcji ludzkiej moralności.

To, co odkrywa, przeraża i... fascynuje.

Mario Vargas Llosa zainspirowany Jądrem ciemności Josepha Conrada, zaczął studiować życie Rogera Casementa. Dochodzenie, które przeprowadził, zaowocowało Marzeniem Celta.

To pierwsza od piętnastu lat książka Václava Havla. Dzieli się on w niej z czytelnikami wspomnieniami z czasów, gdy był głową państwa. Havel z humorem pokazuje codzienność na Hradczanach, swoje kłótnie z premierem, a także heroiczną walkę z ciągle psującą się drukarką. Obok anegdot czytelnik znajdzie w tej książce uwagi na temat współczesnego świata: od opisu narodzin młodej demokracji po wyjaśnienie, czemu operacja USA w Iraku musiała zakończyć się fiaskiem. Polskich czytelników na pewno szczególnie zainteresują fragmenty o Aleksandrze Kwaśniewskim i wspomnienie o Janie Pawle II.
To również opowieść o prywatnym życiu wybitnego polityka - Havel opisuje tragedię śmiertelnej choroby pierwszej żony i opowiada o początkach drugiej miłości i małżeństwa.

„Tylko krótko, proszę” stanowi po części kontynuację wywiadu z Karelem Hvížďalą, zapoczątkowanego w książce Zaoczne przesłuchanie oraz kolaż wypisów z osobistego pamiętnika oraz najrozmaitszych notatek i zapisków do najbliższych współpracowników.

Hołownia i Prokop w elektryzującej rozmowie.

Zderzenie dwóch odmiennych spojrzeń na religię, kulturę i świat mediów.
Jezus jako marketingowiec, pożytki płynące z noszenia habitu, różnica między Bogiem a idolem, urok pieniędzy i problemy z wolną wolą - to tylko niektóre wątki tej zaskakującej konfrontacji.

”Prowadząc rozmowy składające się na tę książkę, robimy po prostu to samo co taksówkarz wiozący pasażera na lotnisko, fryzjer zakręcający klientce loki, babcie gderające w kolejce do laryngologa czy kumple spotykający się po robocie przy piwie. Przedstawiamy nasz punkt widzenia. Dyskutujemy. Spieramy się. Mówimy, co nam się wydaje. Wywalamy na stół to, co nam prywatnie w duszy gra. Tyle, że zamiast o najnowszym serialu, biuście Dody czy bieżącym kursie franka szwajcarskiego częściej gadamy o rzeczach, które mimo wszystko wydają nam się ważniejsze.”

Marcin Prokop

”Po tej książce boję się bardziej niż kiedykolwiek, że stosowną lekcję kontemplacji dadzą mi kiedyś aniołowie. Ja będę chciał toczyć z nimi teologiczne dysputy, oni - pogrążeni w słuchaniu Morrisseya - zacytują mi trzydziesty drugi rozdział Mądrości Syracha: „Przemów, starcze, tobie to bowiem przystoi, jednak z dokładnym wyczuciem, abyś nie przeszkadzał muzyce. A kiedy jej słuchają, nie rozwódź się mową ani nie okazuj swej mądrości w niestosownym czasie!”.”

Szymon Hołownia

Nie pozwoliły aby wojna zniszczyła ich marzenia.

Wojna to z pozoru męska sprawa. Zmienia jednak kobiece losy równie mocno, jak męskie. Jak żyć w czasach, gdy własne wesele kończy się aresztowaniem przez gestapo, gdy tylko bliski poród wstrzymuje wykonanie wyroku śmierci, wykonanie zaś zadania wymaga nawiązania romansu z wrogiem? Jak zachować kobiecą wrażliwość, gdy wokół panuje okrucieństwo, przemoc i niesprawiedliwość? Gdy najmodniejszym dodatkiem staje się biało-czerwona opaska, a w torebce, obok szminki i lusterka, trzeba schować pistolet?

Dziewczyny wojenne to zapierające dech w piersiach wojenne losy 11 kobiet m.in. Jadwigi Piłsudskiej (córki Marszałka Polski), Lidii Lwow (związanej z legendą AK - majorem ”Łupaszką”) i Haliny Wittig (odznaczonej medalem Sprawiedliwa wśród Narodów Świata)

”Produkowały broń, montowały granaty, wykonywały wyroki i trudne bojowe zadania. Wszystkie bohaterki książki Łukasza Modelskiego, młodziutkie dziewczyny chciały działać - to je łączy. Każda opowiada fascynującą historię swojego życia, a każda z tych opowieści jest inna.”

Justyna Sobolewska, ”Polityka”

Początek nowej serii z bohaterką, która przechodzi fantastyczną przemianę.

Siedemnastoletnia Emerson Watts nigdy nie mogła wybaczyć rodzicom swojego dziwnego

imienia. Ale po nieprzewidzianym wypadku straci ono znaczenie, bo Em nie będzie już
sobą... Dla Emerson nie jest ważny ani wygląd, ani brak powodzenia u chłopców. Jej świat to gry
komputerowe i seriale na Discovery. Do czasu, gdy nagle staje się kimś całkiem innym:
budzi się w ciele supermodelki. W nowym życiu "celebrytki" czekają na nią flirt, blask fleszy
i seksowne kreacje. Ale to nie wszystko...

W naszej bibliotece dostępny jest także drugi tom tej serii.

Corinne i jej ciemnoskóra córeczka Napirai opuszczają Kenię pod pozorem odwiedzin u rodziny. Nikt nie wie, że Corinne, udręczona nieuzasadnioną zazdrością męża i ciężkimi warunkami życia, nie ma zamiaru tam wrócić. Z takim samym optymizmem i energią jak w Kenii przystępuje do budowania nowego życia, choć zbiurokratyzowana Szwajcaria nie wydaje się jej "ziemią obiecaną". Ze swoją afrykańską rodziną nie traci jednak kontaktu, a w marcu 2003 roku ponownie dotyka stopami afrykańskiej ziemi. Czy będzie chciała znów
zostać tam na dłużej?

W naszej bibliotece również dostępne pozostałe części historii o Białej Masajce.

Joanna Racewicz, dziennikarka, której maż – oficer BOR-u, szef ochrony prezydenta  por. Paweł Janeczek – zginął w katastrofie smoleńskiej, w rozmowach z kobietami, których bliscy znaleźli się na pokładzie prezydenckiego samolotu podczas feralnego lotu. "12 rozmów o miłości. Rok po katastrofie" to dwanaście portretów dwunastu mężczyzn. Dwanaście miesięcy w życiu bliskich każdego z Nich. Dwanaście pożegnań 10 kwietnia 2010 roku i tyle samo sposobów na oswojenie tego, co nieodwracalne.

Z Joanną Racewicz zgodziły się porozmawiać: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska, Barbara Stasiak, Lucyna Gągor, Magdalena Protasiuk, Barbara Kazana, Joanna Krupska, Izabella Sariusz-Skąpska, Beata Lubińska, Jolanta Przewoźnik, Halina Jankowska i Elżbieta Łuczyńska, Krystyna Łuczak-Surówka, Małgorzata Michalak.

To książka o codzienności i o dniach wyjątkowych. O radości i tęsknocie. O życiu i śmierci.
To książka o miłości.

Jasna, letnia noc. Młoda kobieta wskakuje do samochodu. Chwyta kierownicę w zakrwawione dłonie. Wraz z synkiem ucieka do jedynego znanego jej bezpiecznego miejsca, na wyspę Gråskär nieopodal Fjällbacki. Kilka dni później w swoim mieszkaniu zostaje zamordowany Mats Sverin, człowiek rzetelny i powszechnie lubiany, który po latach nieobecności powrócił do Fjällbacki, by zostać szefem gminnego wydziału finansów.
Inspektor Patrik Hedström i policja w Tanumshede prześwietlają jego przeszłość i na jaw wychodzą rozmaite tajemnice. Okazuje się, że mężczyzna przed śmiercią odwiedził Gråskär, nazywaną przez okolicznych mieszkańców Wyspą Duchów - nawiedzaną przez umarłych, którzy mają coś do przekazania żywym.

Szósta część rewelacyjnej sagi o Fjällbacka!

W Fjällbacka w tajemniczych okolicznościach ginie mężczyzna. Mimo wysiłków Patrika Hedströma i jego kolegów z komisariatu w Tanumshede, nikt nie wie, czy zaginiony żyje, czy nie. Cztery miesiące później zostają odnalezione jego zwłoki zamrożone w lodzie. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy jeden ze znajomych zmarłego - pisarz Christian Thydell - nagle zaczyna dostawać anonimowe pogróżki. Christian, który lada chwila ma odnieść sukces dzięki swej nowej powieści "Syrenka", dostaje kolejną pogróżkę podczas przyjęcia z okazji debiutu książki. Załamuje się i pokazuje listy Erice Falck, która pomagała
mu przy pisaniu powieści. Christian próbuje bagatelizować problem i nie chce kontaktować się z policją, ale Erika wsuwa jeden z listów do torebki i pokazuje go Patrikowi. Od dawna podejrzewała, że Christiana coś gryzie i martwi się, że coś może mu się stać. Patrik dostrzega zaś, w jakim niebezpieczeństwie jest Christian. Kiedy znalezione zostają zwłoki kolejnego mężczyzny, policja doszukuje się wspólnego wątku, a tropy prowadzą w przeszłość...

Seria wydawnicza: Czarna Seria [Czarna Owca]
W naszej bibliotece dostępne są również wcześniejsze tomy tej serii.

PANI PREZYDENTOWA PRZERYWA MILCZENIE
Bardzo osobista, szczera opowieść o życiu, miłości, rodzinie i politycznych przemianach. Z wspomnień wyłania się portret odważnej i mądrej kobiety, która pragnęła miłości i rodzinnego szczęścia, a znalazła się w centrum rewolucyjnych wydarzeń, które przetaczały się przez Polskę i jej małą kuchnię na gdańskim blokowisku. Często ponad siły zmęczona, pod nieobecność męża, który tworzył ruch Solidarności, Danuta była podporą rodziny.
Śmiała, otwarta na ludzi, teraz, kiedy spełniła się jako matka i żona, znalazła czas dla siebie i dała światu opowieść o wielkiej historii i własnej rodzinie.

W drugim tomie bestsellerowej sagi "Cukiernia Pod Amorem" autorka przedstawia dalsze losy rodu Zajezierskich. Wraz z jedną z bohaterek wyrusza za ocean, znakomicie odmalowując życie polskich emigrantów na przełomie XIX i XX wieku. Na scenę wkracza również barwna rodzina Cieślaków. Poznamy półświatek złodziejaszków z warszawskiego Powiśla, a także artystyczne środowisko przedwojennych teatrów i kabaretów.

I tym razem nie zabraknie pięknych, zdecydowanych kobiet, przełomowych wydarzeń z dziejów Polski i świata oraz ekscytujących historii miłosnych.

Po raz kolejny spotykamy się z mieszkańcami Gutowa i Zajezierzyc - zarówno współczesnymi, jak i tymi sprzed stu lat. Zaczyna się wypełniać wisząca nad Zajezierskimi klątwa mówiąca, że ród przestanie istnieć, kiedy dziedzicowi urodzi się równocześnie dwóch synów o tym samym imieniu. Przepowiednia, zdawałoby się, niemożliwa spełnia się w Wigilię 1895 roku ...

Małgosia, kobieta po 40—tce, mężatka, matka nastoletniej córki, „rezygnuje” z pracy w agencji reklamowej i wyjeżdża ze stolicy na mazurską wieś. Chce odpocząć, nabrać sił i odnaleźć siebie, bo życie lekko wymknęło jej się spod kontroli. Mieszka tam jej matka, z którą główna bohaterka nie miała kontaktu od dziecka. Kobiety mają więc szansę poznać się po wielu latach rozłąki.

Istotnym motywem w powieści jest miłość. Mamy tutaj różne jej odmiany m.in. miłość rodzicielską i partnerską. Miłość młodzieńczą, dojrzałą i taką, która niejednokrotnie trafia się dopiero na starość. O ile w przypadku dwóch pierwszych fizyczność i seksualność gra zasadniczą rolę, to właśnie ta trzecia jest najpełniejsza, kiedy ludzie mają bogate życiowe doświadczenie i nie popełniają już wielu błędów. Wiedzą, co w życiu człowieka jest najważniejsze.

Małgosia już od pierwszych stron wzbudza sympatię czytelnika. Jest inteligentna, energiczna, spontaniczna, wesoła i przede wszystkim — naturalna. Nie uznaje sztuczności. Jednak nie jest idealna, jej niektóre poglądy są delikatnie mówiąc kontrowersyjne, aż zanadto nowoczesne. W książce można znaleźć wiele interesujących przepisów kulinarnych — czytelnik dowie się, jak przygotować ziołową naleweczkę domowej roboty, placuszki z cebulą, które ponoć świetnie smakują w połączeniu z zimnym piwem.

„Dom nad rozlewiskiem” Małgorzaty Kalicińskiej bardzo szybko stał się bestsellerem. Autorka dokonała kontynuacji tej rodzinnej sagi w kolejnych tomach: „Powroty nad rozlewiskiem” i „Miłość nad rozlewiskiem” . Wszystkie części są dostępne w naszej bibliotece. Część pierwszą mogliśmy obejrzeć w serialu TV.(wd)

Powieść biograficzna o pułkowniku Ryszardzie Kuklińskim, napisana przez Marię Nurowską, to rodzaj wywiadu rzeki. Od początku książki jesteśmy wrzuceni w monolog Kuklińskiego, tak, jakby autorka chciała nas zostawić sam na sam z tą postacią, a jemu pozwolić się swobodnie wypowiedzieć — czy może raczej — opowiedzieć. Kukliński bezpośrednio stara się przekazać tylko jedną myśl, — że nie był szpiegiem. Cała jego tajna działalność była efektem stwierdzenia, że Polska była uzależniona od Związku Radzieckiego i o żadnej suwerenności nie było wtedy po prostu mowy. Dlatego w interesie kraju walczył jak mógł z jego ciemiężcą, bo był przekonany, że armia wykona każdy, choćby najgorszy w skutkach dla Polski, rozkaz. A w planach, które sam miesiącami opracowywał na wypadek wojny z Zachodem, rolą Polski było wzięcie na siebie głównego uderzenia.

Zgodnie z życzeniem Ryszarda Kuklińskiego , książka ukazała się dopiero po jego śmierci. Pułkownik chciał w niej oczyścić się z zarzutów szpiegostwa przed historią. Wierzył, że z czasem ludzie będą skłonni lepiej zrozumieć znaczenie tego, co zrobił.

Książka jest opowieścią o życiu człowieka, który będąc sobą robił coś, czego wymagało od niego sumienie. Koleje jego losu czyta się zachłannie — dla mnie była to nieprzespana noc. Kto chce posłuchać osobistej historii człowieka, który zmagał się ze swoim niezwykłym losem, powinien przeczytać tę książkę Marii Nurowskiej.(wd)

Nie potrafię schudnąć to świetny poradnik doktora Pierre'a Dukana, francuskiego lekarza, specjalizującego się od ponad 30 lat w dietetyce i walce z otyłością. Autor opisał nowatorską, bezpieczną i niezwykle skuteczną dietę proteinową, która pozwoli nie tylko zrzucić zbędne kilogramy, ale także uniknąć efektu jo-jo i utrzymać upragnioną figurę do końca życia. Kuracja składa się z czterech etapów: błyskawiczna utrata kilogramów, łagodne dojście do upragnionej wagi , utrwalenie uzyskanej wagi, ostateczna, długotrwała stabilizacja wagi. W książce znajduje się także wiele prostych i apetycznych przepisów na zdrowe, pożywne dania. Skuteczna dieta nie musi być pasmem wyrzeczeń, żmudnego liczenia kalorii i rezygnacji z przyjemności, jaką daje jedzenie.

Ja tę książkę przeczytałam i... nie schudłam :) Może dlatego, że na czytaniu skończyłam? Autorowi daję 5 za pomysł i przekonanie innych do jego promowania. Mojej koleżance daję 5, bo przeczytała, zastosowała i zadziałało (10 kg mniej w ciągu 2 miesięcy). Może rozpoczęcie tej diety przed świątecznym obżarstwem nie jest dobrym pomysłem. Mimo to książkę polecam , bo to nareszcie coś normalnego dla "nadważonych", którzy nie chcą się głodzić i spędzać dni z kalkulatorem kalorii.

A najważniejsze

Historia Polski jest nierozłącznie związana z dziejami mniejszości narodowych, które żyły w naszym kraju. Szczególnie silne są więzi łączące dzieje Żydów z historią Polski. Dlatego nic dziwnego, że losy społeczności żydowskiej w Polsce stały się w ciągu ostatnich kilkunastu lat przedmiotem zainteresowania wielu historyków.

Również Edwarda Kopówki, historyka, regionalisty, pedagoga, od 1996 roku kierownika Muzeum Walki i Męczeństwa w Treblince. Zajął się on ważnym tematem społeczności lokalnej, żyjącej jeszcze w czasach, w których na co dzień słyszało się jidysz, gdzie obok kościoła funkcjonowała synagoga, gdzie na ulicach spotykało się chasydów, a jarmarki były pełne żydowskich przekupek i żydowskich handlarzy.

Autor nie unika też tematów trudnych, takich jak postawy społeczno-polityczne Żydów siedleckich w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Przytacza negatywne przykłady zachowań Polaków wobec Żydów w czasie II wojny światowej. Dokonuje oceny kontrowersyjnej działalności Judenratu.

Edward Kopówka przedstawia historię okupowanych Siedlec przez pryzmat życia zwykłych ludzi— dawnych mieszkańców naszego miasta. (wd)

Reportaże te należą do najlepszych, drukowanych w polskiej prasie w latach 90. Wojciech Tochman opowiada m.in. o bliźniaku, który odszukał swojego brata, chłopcu o brzydkiej twarzy, dzieciach odebranych rodzicom, o Wandzie Rutkiewicz, nieżyjącej alpinistce, („Siedem razy siedem”), o śmierci Grzegorza Przemyka oraz o Marcie Kucharskiej, przyjaciółce „poety przeklętego” Edwarda Stachury ( „Narzeczona”). Na okładce tomu Ryszard Kapuściński napisał : „Przejmująca książka! Świetna proza o tropieniu losów ludzkich”.

Bardzo często są to niezwykłe, powikłane losy kobiece. Bohaterki tych reportaży różnią się między sobą. Agata, która przystąpiła do sekty i zmarła jako Dirya, miała dwadzieścia cztery lata. Janina Garycka, towarzyszka życia Piotra Skrzyneckiego, to starsza pani. Wanda Rutkiewicz: „nienormalnie ambitna, konsekwentna, perfekcyjna, wymagająca, chłodna, wycofana”. Pielęgniarka Renata wzięła z sierocińca chłopca tak brzydkiego, że ludzie się go boją. Poetka Barbara Sadowska: „sztuka, wódka, nieprzystosowanie społeczne, wolny seks, sprzeciw nie tylko wobec komuny, także wobec filisterstwa, wyprasowanych koszul i czystych butów”. Edwarda: mormonka, motorniczy na tramwajach, wzór solidności, szczęśliwa matka pięciorga dzieci. Jest jednak coś, co te bohaterki łączy. Wszystkie bez wyjątku mają w sobie siłę. Wchodzą w silne relacje z bliskimi. Potrzebują żywych, mocnych więzi - bez względu na to, czy to uczucie do mężczyzny, czy do dziecka. Czasem ta więź bywa niszcząca („Narzeczona”), kiedy indziej budująca („Schodów się nie pali”). Niezależnie jednak od tego, kto jest bohaterem tekstu, reporter w poruszający sposób ukazuje mroczne sekrety ludzkiej duszy i odważnie docieka motywów zachowań i życiowych wyborów. Przejmująco opowiadając o oddaleniu, tęsknocie i poszukiwaniu, maluje jednocześnie wnikliwy obraz współczesnej Polski.

Ta książka jest finalistką Nagrody Literackiej Nike 2001(wd)

„Oto definicja mnicha - kupa kości owiniętych w czarny materiał”. Tymi słowami miał opisać Ojca Leona kilkadziesiąt lat temu kardynał Karol Wojtyła. Zakonnik szczupły pozostał do dziś i co najważniejsze, nie stracił również charakterystycznego dystansu do własnej osoby. Ojciec Leon Knabit, znany z licznych publikacji, swego czasu prowadził również program telewizyjny, gdzie zestawiał ze sobą gości o całkiem odmiennych postawach i światopoglądach. To charakterystyczna postawa Ojca Leona, dążenie do tego, co ludzi łączy, nie dzieli. Tym, oraz uśmiechniętym, spokojnym spojrzeniem zza okularów zdobył sobie ten zakonnik sympatię Polaków. Ojciec Leon jest autorem ciekawych książek m. in „O odwadze”, „O radości”, „Schody do Nieba” czy też „Ojca Leona różowe okulary”.

„Uczynki miłosierne” to kolejna niezwykła książka Ojca Leona, w której dokonuje interpretacji miłosierdzia, omawiając kolejno uczynki miłosierne wobec duszy i wobec ciała. Jezus Chrystus, utożsamiając się z każdym potrzebującym, nadał miłosierdziu najwyższą rangę, mówiąc „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (MT 25,40). Przedstawione tu omówienie uczynków miłosiernych , przyczyni się z pewnością do ich lepszego zrozumienia. Niech każdy człowiek otwarty na drugiego człowieka, pamięta o uczynkach miłosiernych i niech je spełnia często i z radością.

W swych publikacjach, jak i w życiu Ojciec Leon łączy powagę wykładów teologicznych z optymizmem i co najwspanialsze u niego, z dystansem do życia. To wszystko sprawia, że czytanie go stanowi czystą przyjemność, niezależnie od wieku i poglądów.(wd)

Książka jest historią wielkiej podróży, której początek leży u podstaw ogromnej tragedii, a która z założenia musi przynieść ukojenie i zakończyć się pomyślnie. Takie założenie znajdujemy już na samym początku książki, dlatego zakończenie nie jest zaskoczeniem. Książka podzielona jest na sto osiem opowieści, które mają symbolizować dźapamalę. Jest to sznur koralików, które pobożni hinduiści i buddyści używają w celu skupienia się na modlitwie. Autorka postanowiła, że skoro cała jej podróż była poszukiwaniem równowagi, liczba stu ośmiu rozdziałów będzie niejako symbolem tego poszukiwania. Oprócz emocjonalnych rozterek bohaterki, czytelnik ma szansę poznać obyczaje panujące w Italii, zasmakować Orientu, zagłębić się w tajemnice jogi i medytacji, a także powędrować do dalekich, azjatyckich wysp.

Niestety, oprócz niewątpliwego smaczku, jakiego nadaje książce różnorodność kultur i tradycji, treść jest miejscami boleśnie naiwna. Dodatkowo do wielu, wydawałoby się banalnych wniosków i prostych rozwiązań, Liz dochodzi z pomocą jakiegoś duchowego przewodnika lub guru. Sama bohaterka jawi się nam jako typowa Amerykanka w średnim wieku — dręczona rozwodem, nieszczęśliwą miłością, stresem, depresją, bezsennością i fast foodami kobieta, którą fascynują religie Wschodu wraz z całą new age—ową otoczką. Nie jest to osoba o szczególnej głębi przemyśleń — ale za to pozostaje rozbrajająco szczera. „Jedz, módl się, kochaj” czyta się błyskawicznie. Na stronach tej książki ma się wrażenie, jakby podróżowało się razem z bohaterką, która szczerze opisuje zarówno przyjemności, których doznaje, jak i kłopoty, na jakie natrafia.

Prawa do ekranizacji kupiła wytwórnia Paramount Pictures. Główną rolę ma grać Julia Roberts...(wd)

Prywatne pisma Matki Teresy to studium niezwykłej Miłości do Jezusa. Od ekstazy po ból. Od głębi po pustkę. Nie mogliśmy wiedzieć, że ta uśmiechnięta „Święta z Kalkuty” przez blisko pięćdziesiąt lat czuła się opuszczona przez Boga. Prywatną korespondencję i dzienniki Matki Teresy czyta się jak najpiękniejsze wyznanie wiary. Ujmujące prostotą, a w tej prostocie — świętością, która w cierpieniu widzi wielką łaskę. „Święta z Kalkuty” do slumsów przynosiła światło i miłość. I zawsze powtarzała, że największą biedą tego świata jest być niechcianym i niekochanym.

„Jeśli kiedykolwiek będę Świętą — na pewno będę świętą od —ciemności—. Będę ciągle nieobecna w Niebie — aby zapalać światło tych, którzy są w ciemności na ziemi” — pisała Matka Teresa. „Ciemność jest taka, że naprawdę nic nie widzę — ani umysłem, ani rozumem. — Miejsce Boga w mojej duszy jest puste. — Nie ma we mnie Boga”.

Matka Teresa żyła i umarła w poczuciu bycia niechcianą i niekochaną. Zbiór jej prywatnych pism to coś więcej niż świadectwo świętości. To świadectwo siły, które może być pociechą dla słabych, bo opuszczonych. Przez Boga, przez drugiego człowieka. To także opis zakonnego życia. I jego proceduralnych zawiłości. Wreszcie, to wzruszająca historia Miłości, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma i — nigdy nie ustaje.(wd)

Znowu powracamy po wakacjach z nowymi recenzjami ciekawych książek. Udało nam się kupić do biblioteki „Zmierzch” Stephanie Meyer , który jest pierwszą częścią cyklu o Belli Swan, siedemnastoletniej dziewczynie. Bella przenosi się ze słonecznego Phoenix do małej mieściny Forks, aby przeżyć tam przygodę i miłość swojego życia. Miłość tę znajdzie w miejscu, które z początku zdaje się wrogie i pozbawione życia. A jednak...

„Zmierzch” nie jest jedynie książką dla nastolatków, co sugerować może wiek głównej bohaterki. Ta książka to porywający romans, łączący w sobie elementy horroru i przygody, który oferuje czytelnikom specyficzną atmosferę oraz wprawnie nakreślone postacie — żywe, kolorowe i łatwo zdobywające sympatię. Fabuła jest ciekawa i choć moim zdaniem może być fragmentami przewidywalna, nie przeszkadza to w najmniejszym stopniu w delektowaniu się lekturą.
„Zmierzch” to jedna z najlepszych książek sięgających do tematu wampiryzmu. Porównałabym ją do dzieła Anne Rice „Wywiad z wampirem”, gdzie wampir nie jest bezmózgą istotą, rzucającą się na wszystko, co chodzi, ale ma swój własny charakter, opinie i motywy, które kierują jego postępowaniem. „Zmierzch” ma jednak nad „Wywiadem” niewielką przewagę w postaci bardzo dobrej kontynuacji , która jest udanym rozwinięciem wątków i charakterów postaci.

„Księżyc w nowiu” , „Zaćmienie” i „Przed świtem” , dalsze tomy sagi są również dostępne w naszej bibliotece. Udanej przygody z wampirami życzy — ( wd)

Tę książkę czyta się niczym świetną powieść sensacyjną - z dreszczem emocji i świadomością uzyskania dostępu do niegdyś pilnie strzeżonych informacji. To zbeletryzowana wersja wydarzeń z okresu PRL—u, odtworzona dzięki dokumentom i wspomnieniom. Trzeba przyznać, że jej kompozycji nie można nic zarzucić. Wynurzenia szpiega otwiera scena z jego aresztowania. Do domu trzydziestoletniego mężczyzny wkracza nagle FBI i brygada antyterrorystyczna. Dramatyzm sytuacji podkreśla obecność żony i dwóch małych córeczek. Rozpoczynając od kulminacyjnego momentu, autor cofa się w przeszłość i potem prowadzi narrację już standardowo , przy czym scena aresztowania wcale nie należy do najsilniej nacechowanych emocjonalnie. Cały czas mamy do czynienia z młodym, zdolnym agentem, można powiedzieć superagentem na miarę Bonda. To człowiek—maszyna, który wyłączył w sobie nerwowe odruchy i nigdy nie zdradzi gestem czy spojrzeniem, czym naprawdę się zajmuje. Tom „Wbrew regułom” obejmuje czas kariery autora w USA (przy lekko zarysowanym wątku rodzinnym), po chwilę aresztowania i potem kilkuletni pobyt w więzieniu. Zacharski zapowiada drugą część wspomnień — co, biorąc pod uwagę drogę jego kariery, może być równie ciekawe..

Zacharski proponuje odbiorcom opowieść z pierwszej ręki o tym, co zwykle przeciętny obywatel ma szansę zobaczyć jedynie w filmach lub też powieściach kryminalnych i sensacyjnych. Chce w ten sposób zmienić rodzaj myślenia o służbach specjalnych. Niezależnie natomiast od zamiarów — proponuje książkę niebanalną i niepowtarzalną. Czyta się ją z zapartym tchem.
Szczerze polecam .(wd)

Nareszcie udało się , dzięki hojności Pani Dyrektor, kupić kilka książek o przygodach Jakuba Wędrowycza. „Kroniki” rozpoczynają cykl o pewnym staruszku, który jest egzorcystą — amatorem. Wyjątkowo sprawnym fizycznie jak na swój wiek, z niepokojącym błyskiem w oku i ukrytą pod stodołą bronią, której wystarczyłoby dla średniej wielkości oddziału ciężkiej artylerii. Jakub to emeryt o wyraźnie antysocjalistycznych poglądach, kłusownik i pasożyt społeczny. Powieści o Jakubie albo lubi się bardzo, albo po przeczytaniu kilkunastu stron, zupełnie odrzuca. Powodu można dopatrywać się w manierze, jaką Pilipiuk przyjął w swojej twórczości: proste, wiejskie, ksenofobiczne, mocno zakrapiane alkoholem, niekiedy chamskie zachowanie łączy się tutaj z przywodzącymi na myśl świat mroku, magicznymi rytuałami. Jeżeli nie czuje się tego klimatu — nie ma po co sięgać po tę książkę.

W chwili obecnej posiadamy pierwszą książkę, która nosi tytuł: „Kroniki Jakuba Wędrowycza”, drugą: „Czarownik Ivanow” , trzecią: „Weźmisz czarno kure...”oraz „Zagadka Kuby Rozpruwacza”

Poważną zaletą tego cyklu jest nowatorskość. Nikt wcześniej na pomyślał o tego typu klimacie, nikt nie próbował tworzyć tego typu bohaterów. Fabuła jest oryginalna, nie narzucają się tu żadne odniesienia do popularnych motywów literackich, choć co bardziej złośliwi mówią, że dokładne opisy pędzenia alkoholu są inspirowane osobistymi doświadczeniami autora. Całość sprawia, że książki o przygodach Jakuba Wędrowycza wydają się haustem świeżego powietrza w tłumie podobnych do siebie powieści fantastycznych.

Szczerze zapraszam do czytania i życzę miłej lektury!(wd)

To już piąta książka Krystyny Rudnickiej, pisarki siedleckiej. Tym razem jest to zbiór wierszy i utworów pisanych prozą. Całość otwiera wiersz: „Kocham Siedlce”, napisany przez poetkę w maju 1941 roku i nagrodzony w 1996 roku. Książka jest swoistym uzasadnieniem tej miłości. Czytelnik znajdzie tu wiele wierszy, poświęconych Siedlcom. Dzięki starym fotografiom, będzie mógł zajrzeć do rodzinnych wspomnień autorki. Pisarka prezentuje głównie zdjęcia z lat trzydziestych i czterdziestych, przedstawiające jej rodzinę na tle starych Siedlec. Proza i poezja przeplatają się ze sobą, a fotografie są ich doskonałym uzupełnieniem. Poetka wspomina swój rodzinny dom, siedleckie miejsca i zabytki, których już nie ma. Jednym z takich zabytków jest zburzona przez Niemców zabytkowa dzwonnica, czy Nowy Ratusz. Możemy o nich nie tylko przeczytać, ale również zobaczyć je na starych zdjęciach .

Wielu młodych siedlczan nie wie, że za parkiem przed wojną było lotnisko, odbywały się na nim pokazy. K. Rudnicka przypomina, że centralnym punktem miasta był pomnik Józefa Piłsudskiego. Chroni przed zapomnieniem przedwojenne tradycje obchodów świąt patriotycznych. Opisuje: stację kolejową, Dom Ludowy (później Kino „Podlasie”), Bożnicę (synagogę przy ul. Piłsudskiego).

Z książki dowiadujemy się, jak wyglądało codzienne życie siedlczan. Pisarka opisuje wszystko z niesamowitą dokładnością. Czytając książkę, można niemalże poczuć zapach macierzanki i chłód cienia akacji, rosnących nad karierem.(wd)

Wydana w 2006 roku „Gomorra” przyniosła autorowi, 27—letniemu Robertowi Saviano wielki sukces literacki, ale naraziła jego życie na tak poważne niebezpieczeństwo, że władze przydzieliły mu ochronę, a pisarz na jakiś czas musiał opuścić Neapol. W swojej niezwykłej, wielogatunkowej pracy Saviano opisuje nowe mechanizmy działania kamorry neapolitańskiej, która w ostatnich latach niepostrzeżenie oplotła swymi mackami praktycznie cały świat. Ukazuje wielkie imperia finansowe, które powstały na międzynarodowym handlu bronią i narkotykami, na agresywnej, nielegalnej konkurencji, na szantażach, wymuszeniach, korupcji i morderstwach. Opisując świat mafii, wojny między klanami, vendetty, kilerów i dealerów, Saviano dowodzi, że neapolitańska kamorra pod względem liczebności, siły ekonomicznej i bezwzględności jest znacznie silniejsza i potężniejsza niż sławna mafia sycylijska i inne zorganizowane grupy przestępcze południowych Włoch.

„Gomorra” odniosła wielki sukces w wielu krajach Europy; w listopadzie 2007 roku znalazła się na liście 100 najlepszych książek non fiction ogłaszanej każdego roku przez „New York Times”. Recenzent tego dziennika określił jej autora jako „Salmana Rushdiego w walce przeciw przestępczości zorganizowanej”(—Szatańskie Wersety— Rushdiego również dostępne w naszej bibliotece).

Film nakręcony na podstawie książki, pod tym samym tytułem, w reżyserii Matteo Garrone, otrzymał Grand Prix na festiwalu w Cannes, został też wybrany na włoskiego kandydata do nominacji na Oscara w kategorii filmów zagranicznych. Według mnie — rzecz obowiązkowa. Polecam.(wd)

Niezwykła książka o niezwykłej przyjaźni. Nie jest to ani biografia Wandy Półtawskiej, ani wspomnienia, ale publikacja wyjątkowych dokumentów — wieloletniej osobistej korespondencji Autorki z jej kierownikiem duchowym księdzem Karolem Wojtyłą. Chociaż przewija się w tych listach wątek biograficzny, jak wspomnienie o pobycie Autorki ponad 4 lata w lagrze, czy też jej cudowne uzdrowienie za pośrednictwem Ojca Pio, to jednak zasadniczą ich treścią są dzieje duszy Autorki. Równolegle z publikowanych osobistych listów księdza Karola Wojtyły możemy poznać jeszcze bliżej Jego duchowość, a także głęboką troskę duszpasterza o duszę Jemu zawierzoną oraz prawidłowy układ przyjaźni kapłana z kobietą. Pośrednio książka ujawnia też nieznane dotąd fakty z życia księdza Karola Wojtyły, jak choćby stan Jego ducha w chwili wyboru na Papieża w roku 1978.

Fascynująca lektura, która z pewnością zainteresuje każdego, kto chciałby jeszcze lepiej poznać tego giganta ducha — Sługę Bożego Wielkiego Jana Pawła II. Całość „Beskidzkich rekolekcji”, z wyjątkiem ostatniego rozdziału, została przeczytana, uzupełniona i zaaprobowana przez samego Ojca Świętego Jana Pawła II.

Polecam każdemu, a zwłaszcza tym, którzy nie mogą pojąć, że istnieje prawdziwa przyjaźń, bez seksualnych podtekstów..(wd)

Andrzej Pilipiuk, pisarz i publicysta, znany jako twórca postaci Jakuba Wędrowycza, dzięki któremu zdobył olbrzymią popularność. Napisał też, pod pseudonimem Tomasz Olszakowski, kilkanaście tomów kontynuacji przygód Pana Samochodzika oraz wiele innych powieści i opowiadań, o których obiecuję napisać w moich kolejnych recenzjach.

„Oko jelenia” to nowy cykl Andrzeja Pilipiuka. Dotychczas ukazało się cztery tomy powieści : „Droga do Nidaros”, „Srebrna Łania z Visby”, „Drewniana Twierdza” oraz „Pan Wilków”. Powieść zaczyna się od całkowitej zagłady Ziemi. A potem... napięcie wciąż rośnie. Występują tu kosmiczni Nomadzi, którzy rąbnęli 5 milionów książek razem z opakowaniem, czyli gmachem Biblioteki Narodowej . Dalej są przypadkowi turyści przeniesieni w czasie, ze swoich światów wrzuceni na dno średniowiecznego slumsu: nauczyciel informatyki, nastolatek z Warszawy, szlachcianka spod XVIII—wiecznego Lublina. W Norwegii Anno Domini 1559 muszą przeżyć. I wypełnić misję — odnaleźć oko jelenia, najpierw ustaliwszy, co to, u diabła, jest! Znajdziemy tu także XVI—wiecznych hanzeatyckich kupców z duszą wojowników.

Zapinamy pasy. Biuro Podróży Pilipuk Travel zaprasza na kolejną wyprawę w czasie i przestrzeni. W programie: survival na lądzie i morzu, akcja do utraty tchu. Wszystkie cztery tomy są dostępne w naszej bibliotece. Czekamy na ciąg dalszy „Oka jelenia”.(wd)

„Pustynia” to pierwsza powieść znanego francuskiego pisarza, laureata Literackiej Nagrody Nobla z 2008 roku. W powieści autor przedstawia właśnie pustynię, która jest miejscem życia dla berberów, a dla Lalli schronieniem przed złem i samotnością. Kim jest Lalla Hawa, bohaterka „Pustyni”? Młodą mauretańską dziewczyną żyjącą w dzielnicy biedoty w marokańskim mieście, piękną modelką z kolorowych czasopism , spadkobierczynią „błękitnych ludzi”, wojowników pustyni, których tragiczna wędrówka z południa na północ kończy się bitwą z francuskim najeźdźcą i bezlitosną masakrą. Powieść Jeana—Marie G. Le Clezio rozgrywa się w dwóch planach. Pierwszy, będący tłem dla głównego wątku, tworzy barwna epopeja „błękitnych ludzi”, wiernych ideałom narodu, religii i wolności. Ich tragiczny los nadaje rytm i sens życiu Lalli— toczącemu się w drugim, współczesnym planie — i określa jej przeznaczenie.

Fascynująca, pełna symboli i poezji, a przede wszystkim głęboko ludzka proza Le Clezio porwie każdego czytelnika, a dzieje jej bohaterów na zawsze pozostaną w jego pamięci.(wd)

Jest to książka, którą można było wcześniej „zobaczyć” w telewizji TVN! Jedna z bohaterek serialu Teraz albo nigdy, pani Barbara Jasnyk, pisze książkę. Okazało się, że książka nie powstaje tylko w fikcyjnym świecie filmu, ale przenosi się do rzeczywistości i już została wydana.

Powieść rozgrywa się w odniesieniu do wydarzeń i postaci przedstawionych w filmie, ale nie przenosi ich bezpośrednio na swoje karty. Autorka cofa się w niej do wydarzeń poprzedzających początek pierwszej serii i opowiada dramatyczne dzieje swojego związku z ukochanym, zakończonego rozstaniem na Maderze. Bardzo ciekawe kto kryje się za nazwiskiem autorki (Grochola, Szwaja, Sowa, a może jakiś oszałamiający debiut?).

Swoją drogą spece od marketingu, wpadli na pomysł genialny w swej prostocie. Serial „Teraz albo nigdy” każdej niedzieli oglądało około 3 milionów ludzi. Sukces wydawniczy murowany, nawet gdy „Kaktusa...” zdecyduje się kupić — choćby tylko z ciekawości — co trzeci widz.(wd)

Saszeńka to opowieść o trzech pokoleniach kobiet rosyjskich: od czasów ostatniego cara poprzez okres stalinowski po dzisiejszą Moskwę z jej oligarchami, którzy dorobili się miliardowych fortun na ropie naftowej. Opowiada o lekkomyślnej miłości kobiety do mężczyzny i bezgranicznej miłości matki do dzieci, okrutnej śmierci i tajemnicach, które kryje przeszłość — o zwyczajnej rodzinie żyjącej w niezwykłych czasach. Jej osią jest szaleńczy romans, który trwa tylko kilkanaście dni, ale zmienia całe życie bohaterów. Jeszcze po dziesięcioleciach miłość trwa, ale trwa też nienawiść, cierpienie i przemoc. Montefiore tworzy niezapomnianą postać kobiecą, której historia spina klamrą dzieje dwudziestowiecznej Rosji, i opowiada o dążeniu do prawdy w kraju, który pragnie zapomnieć o swojej mrocznej przeszłości. Główni bohaterowie książki to postacie fikcyjne, ale ich losy są oparte na prawdziwych historiach kobiet i dzieci należących do pokolenia Saszeńki.

Każdy człowiek staje w pewnym momencie swojej egzystencji przed wyborem życiowej ścieżki. Dla Bridy, 21-letniej Irlandki, tytułowej bohaterki najnowszej książki Coelho — jest to ścieżka magii. W tym celu udaje się ona do znanego mędrca, zwanego Magiem z Folk. Ten od razu domyśla się, że dziewczyna jest jego Drugą Połową. To właśnie Druga Połowa jest głównym motywem opowieści, to jej poszukują bohaterowie. Niektórzy potrafią Drugą Połowę rozpoznać od razu. Jest to coś na kształt intuicji czy miłości od pierwszego wejrzenia. Inni muszą jej wytrwale szukać i nie jest powiedziane, że znajdą. Wikka, czarownica, która wprowadza Bridę w arkana magii, uświadamia ją, że Druga Połowa to osoba, z którą dzieliliśmy poprzednie wcielenia, a teraz nawzajem się poszukujemy. Podoba mi się taka teoria. Jest w niej faktycznie coś magicznego i tajemniczego

Różnie można odebrać i odczytać tę książkę. Powiela ona tematy od zawsze „wałkowane” przez literaturę, takie jak poszukiwanie życiowego sensu, dążenie do upragnionego celu czy próby odnalezienia prawdziwej miłości. Może też skłaniać do zastanowienia, czy można równocześnie kochać dwie osoby. Mimo, że Brida podobała mi się średnio to muszę przyznać, że w pisarstwie Coelho jest jakiś fenomen, skoro przyciąga rzesze czytelników na całym świecie.
Zapraszam do lektury.(wd)

Jerzego Stuhra wszyscy znamy, to jeden z najpopularniejszych i najbardziej wszechstronnych aktorów polskich, reżyser filmowy i teatralny, w latach 1972—1991 związany z krakowskim Teatrem Starym, wykładowca krakowskiej PWST i rektor tej uczelni, jest laureatem wielu prestiżowych nagród, członek Europejskiej Akademii Filmowej przyznającej Felixy.

Historia rodziny Stuhrów zawarta w tej książce pokazuje jak przeszłość jego przodków obecna jest w życiu rodziny i kształtuje Jerzego Stuhra i jego dzieci. W drugiej połowie XIX wieku pradziadek Jerzego Stuhra — Leopold — przyjeżdża do Krakowa, gdzie kupuje kamienicę w Rynku Podgórskim i zakłada restaurację. Od tego czasu w pasjonującej historii krakowskiej rodziny Stuhrów mieszają się wątki polskie, austriackie, czeskie i węgierskie.

Dodatkowym atutem książki jest bogaty wybór fotografii z rodzinnego archiwum . Polecam , książka otrzymała nagrodę —Krakowska Książka Miesiąca. (wd)

Książka nawiązująca do najlepszych tradycji powieści gotyckiej. Mamy tu młodą kobietę w opresji, tajemniczy dom nawiedzany przez nadprzyrodzone moce, popełnioną przed laty zbrodnię, szaleństwo, romantyczną historię miłosną. Wszystko to zostało umieszczone w dusznej atmosferze angielskiej prowincji, i okraszone typowym dla Kinga czarnym humorem.

Lektura obowiązkowa dla miłośników horroru w ogóle, a dla miłośników Kinga w szczególności. Imponujący pokaz twórczych możliwości autora. Ktoś kto przeczytał „Danse Macabre” (również dostępna w naszej bibliotece) z przyjemnością wgłębi się w kolejną powieść autora.

Szczerze polecam wszystkim fanom Kinga! Zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek.

Uwaga! Nie zaczynać lektury w czasie przygotowań do klasówki..(wd)

Cmentarz Zapomnianych Książek. Czyż dla amatora literatury, dla szperacza, poszukującego książki życia, może istnieć coś bardziej frapującego?! W iluż prywatnych i publicznych księgozbiorach zaginęły niezliczone, dawno zapomniane pozycje epickie, liryczne czy dramatyczne, których nikt już nie czyta, nikt nie pamięta ich fabuły? Zafón językiem prostym, czasami nawet dosadnym, okraszanym soczystymi wtrętami, zbudował zaskakującą i niezwykle intrygującą fabułę, która wciąga czytelnika w prywatne śledztwo, prowadzone w domowym zaciszu. Wprowadzając umiejętnie kolejne postaci i ukazując ich wzajemne powiązania, stopniowo ożywia jedną z zapomnianych książek zamkniętych na Cmentarzu, odkrywa na nowo „Cień wiatru”...

Poddając się magii powieści Zafóna, uczymy się dostrzegać piękno w prostym życiu zwykłych ludzi; kształtujemy w sobie szacunek wobec tajemnicy zawartej w kartach każdej powieści, tajemnicy, której odkrycie może mieć cenę nawet naszego własnego życia; odkrywamy, że świat wokół nas, zdawałoby się tak dobrze nam znany, okazuje się żyć własnym życiem, a my nieświadomie uczestniczymy w jej kolejnych aktach jako główni bohaterowie, dawno już wpisani w fabułę przez bardziej czy mniej znanego autora...

Przeczytajmy „Cień wiatru” i odkryjmy jeszcze raz inną historię o nas samych.(wd)